۱۳۹۳ شهریور ۲۱, جمعه

در برف


چویل
فرش کوهستان
بر برف نو؛
لب ها
دو سرخ میان سپید؛
سبز جوانه می زند
شاخه ها درخت می شوند
به هم می رسند
لاله ، واژگون،
از شرم،
کوه چشمه می زاید
ما گرم می شویم
در یکی شدن
در فتح کوه
در فتح ما
و باد
بی صدا بر ما راه می رود
تو می خندی.



رضا اکوانیان
تهران – شهریور ۱۳۹۳