۱۳۹۶ دی ۲۰, چهارشنبه

واقعیت برخورد حکومت با معترضان در ایران


عبدالرضا رحمانی فضلی (وزیر کشور): در تظاهرات سراسری دی‌ماه، ۴۲ هزار نفر شرکت کرده‌اند‌
محمود صادقی (نماینده‌ی مجلس): در تظاهرات سراسری دی‌ماه ۳۷۰۰ نفر بازداشت شده‌اند
این آمارها نشان می‌دهند که حدود ۱۱.۵ درصد از#معترضان #بازداشت شده‌اند
این بازداشت‌ها، در #حکومت #اسلامی، در#دولت #اعتدال مورد حمایت اصلاح‌طلبان و به#اتهام #اعتراض مسالمت‌آمیز به وضع موجود از طریق حرف زدن در خیابان صورت گرفته است
مشخص نیست چند نفر از #مردم معترض در هنگام حرف زدن در خیابان #کشته شده‌اند
مشخص نیست چند نفر از مردم معترض بر اثر#شکنجه در زندان‌ها کشته شده‌اند
مشخص نیست چند نفر دیگر از مردم معترض بر اثر شکنجه در زندان‌ها کشته خواهند شد
مشخص نیست چند نفر از مردم معترض با پرونده‌سازی نهادهای #امنیتی به #اعدام #محکومخواهند شد
مشخص نیست چند نفر دیگر از مردم به اتهام اعتراض از خانه‌های خود ربوده و به جمع مردم معترض در #زندان یا #گورستان اضافه خواهند شد
آنچه مشخص است این است که تمامی#مسئولان رده‌بالا و رده‌پایینِ #نظام_اسلامی به زیبایی #دروغ می‌گویند و به خوبی #حق مردم را می‌خورند. آن‌ها بسیار #سخاوتمند هستند و همه‌چیز را در کنار هم برای مردم می‌خواهند: حق اعتراض، حق کتک خوردن، حق بازداشت، حق شکنجه، حق #مرگ، حق #خودکشی، حق حبس، حق اعدام، و... .

#رضا_اکوانیان

#تظاهرات #تظاهرات_سراسری
#اعتصاب #اعتصابات_سراسری
#iran #iranprotests

۱۳۹۶ دی ۱۸, دوشنبه

زندان اوین، خودکشی یا قتل

کسانی که سابقه بازداشت و بازجویی در #زندان_اوین را دارند و مدتی در یکی از بندهای ۲۴۰، ۲۴۱، ۲۰۹، ۳۵۰ الف و... زندگی شده‌اند، به‌خوبی می‌دانند هیچ راهی برای خودکشی در سلول‌های انفرادی و اتاق‌های سه یا چهارنفره، سرویس بهداشتی و یا حمام وجود ندارد؛
شرایط بازجویی در #اوین به‌گونه‌ای است که در اتاق‌های #انفرادیجز سه پتوی کهنه و قدیمی (یکی بالشت، یکی زیرانداز، یکی روانداز) و توالت فرنگی و روشویی چیزی وجود ندارد. البته اگر#زندانی حرف‌گوش‌کن و سربه‌زیر باشد احتمال دارد قرآن یا نهج‌البلاغه نیز به او تعلق بگیرد. چطور می‌شود قبول کرد کسی در چنین شرایطی و بدون هیچ ابزاری خودکشی کرده باشد!

یک: وسایل بهداشتی زندان کاملاً بی‌خطر هستند و در صورت خورده شدن نیز باعث مرگ نمی‌شوند.
دو: در دست‌شویی و حمام و اتاق‌ها طناب وجود ندارد.
سه: در اتاق‌ها، دست‌شویی و حمام لباسی جز لباس زندان یا حوله‌ای که بشود از آن به عنوان طناب استفاده کرد وجود ندارد.
پ‌ن: لباس‌های بازجویی با کوچک‌ترین فشار جر می‌خورند و امکان خودکشی و خفگی با آن‌ها وجود ندارد.
چهار: خودکشی در دست‌شویی یا حمام! برای رفتن به دست‌شویی در بند قرنطینه باید دکمه‌ی متصل به چراغ راهروی اصلی را فشار داد تا افسر نگهبان در اتاق را باز کند و بعد چشم‌بند را بست و به توالتِ راهروی فرعی رفت. زمان ماندن در توالت ۵ دقیقه است و بعد از آن افسرنگهبان او را بیرون می‌کشد و به اتاق هدایت می‌کند. در دست‌شویی چیزی جز توالت‌فرنگی و روشویی وجود ندارد و نمی‌توان در آنجا ابزاری برای حلق‌آویز کردن یافت.
در چنین شرایطی، خودکشی در دست‌شویی، حمام و بندهایی که زندانی تحت نظر و بازجویی است، غیرممکن است. بدون شک سینا بر اثر شکنجه‌ی جسمی و فشار روحی و روانیِ بازجویان به قتل رسیده و ادعای خودکشی او در دست‌شویی یا هر جای دیگر زندان دروغی بیش نیست.
اگر فرض را بر درست بودن ادعای خودکشی سینا بدانیم، چرا باید شرایط به‌گونه‌ای باشد که سینا شکسته و ناامید شود و همه چیز را تمام شده ببیند و به خودمرگی دست بزند؟
چرا و چگونه دسترسی به ابزار خودکشی برای سینا فراهم شده؟
پ‌ن: مدیرکل زندان‌های استان تهران مرگ سینا قنبری را تأیید کرده و گفته او در دست‌شویی قرنطینه‌ی اوین از طریق حلق‌آویز نمودن خود اقدام به خودکشی کرده است.
#سینا_قنبری #محسن_عادلی #وحید_حیدری و ... اولین و آخرین قربانیان حکومت نیستند و نخواهند بود. برای جلوگیری از تکرار چنین رویدادهایی باید دست به کار شد. باید یک‌بار برای همیشه کاری کرد.


x

۱۳۹۶ دی ۲, شنبه

به رؤیایِ زنان سرزمینم

به دخترمان گفته‌ام
همین‌روزها،
به خانه برمی‌گردی
و چشم‌هایش را
که چشم‌به‌راهِ تواند
از در برمی‌داری و
برایت شعر می‌خواند.
گفته بودم شاعر است؟
دخترت شاعر است
و شعرهایی را که آن‌همه‌سال
وقت آشنایی
وقت و بی‌وقت
برایت زمزمه می‌کردم
برایش زمزمه می‌کنم.
دخترت زیباست رؤیا 
ژن‌هایت را به ارث بردهْ مثل خودت زیباست
دوست دارد ژنتیک بخواند اما بایدْ نَبایَدها
آه‌ه‌ه ... رؤیا
دخترت دارد گریه می‌کند
هر سال همین‌طور است
گفته‌ام برمی‌گردی
شب‌ها،
قصه‌ی بلندِ موهایش را می‌بافی. 
به او که نگاه می‌کنم
به خاطرم می‌آیی،
گریه‌ام می‌گیرد؛
دل‌تنگی‌ست شاید
از من می‌پرسد:
مادر کیست! 
مادر چگونه است!
چه شکلی دارد!
به کدام نگاره می‌ماند مادر!
مادر! مادر اقلیت است
مادر! ما در ...! ما در اقلیتیم!
مثل روزهایِ شیرخوارگی‌اش گریه می‌کند
بهانه‌ات را می‌گیرد و
خود را در اتاق حبس می‌کند.
دل‌تنگ
دل‌تنگ است
انگارنه‌انگار هیچ‌وقت تو را ندیده
و تا بوده نبوده‌ای و دور بوده‌ای؛
رؤیا، دخترت رؤیاهای زیادی دارد
دخترت رؤیا 
دخترت خانه را جارو کشیده 
به شوقِ آمدنت
دارد اتاقش را مرتب می‌کند
و آشپزخانه را
و باغچه را  بنفش می‌پاشد.
رؤیا، دخترت رؤیا، دخترت شاعر است
شاعر خوبی‌ست، و زیباست
اما هنوز،
هنوز میان مردم اقلیت به‌حساب می‌آید؛
مثل خودت
مثل من 
مثل ما
که اقلیت محسوب می‌شویم،
دخترت نیز، 
اقلیت محسوب می‌شود
می‌شود و دارد ذوب می‌شود.
رؤیا زندان تمامی ندارد؟
رؤیا تو بر گردنُ تَنِ تمام اتاق‌ها حق داری 
و خاطره داری
با پنجره‌ها 
میله‌ها‌ 
باران  و  برف
برف؛ 
رؤیا برف 
رؤیا تو داری می‌آیی!
رؤیا بگو داری می‌آیی!
بگو می‌بارد برف
برف
رؤیا دلتنگم
رؤیا  رؤیا
رؤیا دخترت منتظر است
بیا چشم‌هایش را ببوس
بیا موهایش را بباف
بیا با دست‌ات بیا
بیا با چشم‌ات بیا
بیا با عطرت بیا
بیا رؤیا
بیا کمی زندگی کنیم
بیا وقت تنگ است
بیا رؤیا
بیا دخترت،
بیا ما ....
بیا رؤیا 
بیا رؤیا 
بیا رؤیا
.
.
از کتاب:
#زیر_بال_می_نا
#رضا_اکوانیان
#انتشارات_بوتیمار

۱۳۹۶ آذر ۲۶, یکشنبه

به زنانِ خوبِ سرزمینم

پاییز
قاصدِ زردپوش
بی حضورِ زنانِ سرزمینم
غم‌انگیزترین زردِ سال است.

نسرین می‌گوید:

اگر هنوز،
درختانِ حیاطِ همسایه سبز بودند
همین روزها چهل ساله می‌شدند
به انتظار بهار
تن به آب می‌دادند
و تن در آب می‌شستند.

نرگس،

سراغ کودکانش را می‌گیرد و می‌پرسد:
کودکانم چندساله‌اند؟
نمی‌تواند بخندد و با لبخند می‌پرسد:
شانزده سالِ بعد چند ساله‌اند؟
می‌گویم خیال کن
در دقایق کوتاهِ هواخوری،
شادی را خیال کن.
و کودکانت را در خیـــالــت بغل بگیر.
هیچ‌کس نمی‌تواند
خیال را از تو بگیرد
و تو را 
زمانی که دوست نداری،
به زندگیِ در بند برگرداند.
خیال کن
چهارپایه‌هایِ پیر را خیال کن
چگونه زیر پایِ مرگ می‌لغزند
و هیچ‌کس نمی‌داند
پاییزِ امسالْ چندساله‌اند؟
و پاییزِ سالِ بعد
کدام هست و کدامــــ نه!

فکر کن

به آنها که سال‌ها به پژمردن مریم‌ها مشغول بوده‌اند
و امروز،
به چیدن نسرین‌ها مشغول‌اند،
فکر کن.

امروز

صدایِ نسرین
عطرِ زنانِ سرزمین من و
فریادِ جوانیِ فاطمه است 
که در بند پیر می‌شود و
در قلب‌ها پخش می‌شود.

ما، 

با عکسِ گل‌هایِ خوبِ در باغچه‌های‌مان
به خیابان خواهیم رفت
و پاییز،
این زنِ زردپوش
شادی را 
برعکسِ همیشه
به خانه‌هایِ‌مان خواهد برد.


از کتاب:

زیر بال می‌نا
رضا اکوانیان
انتشارات بوتیمار

۱۳۹۶ آذر ۱۵, چهارشنبه

شعری از رضا اکوانیان، سایت اثر


از من می‌خواهند
شعرهایی فریبنده بگویم
و نمی‌دانند
کسی که در رنج استخوان ترکانده
زبان که باز کند
جوانه را بر شاخه می‌خشکاند

از من می‌خواهند
در شعرهایم
از قطار و معشوقه‌های رفته بگویم
از عاشق‌های جر خورده‌ای
که بر نیمکتی در ایستگاه نشسته‌اند؛
این‌ها را با چشم‌هایشان می‌خواهند؛
می‌پذیرم که از این جماعت عقب افتاده‌ام
پیری‌ام به جلو افتاده
و می‌گذارم انکارم کنند

من که هستم؟
آیا همان نیستم
که هر صبح از مترو جا می‌ماند
و در اتوبوس از هر سو فشرده می‌شود؟
چلانده شده و چروک
عصاره‌ی خود
که طعم رازیانه و رنج‌های کهنه می‌دهد را
در لیوان یک‌بارمصرف کارگران دیگر می‌ریزم؛
تنها
هم قطارهایم
و عشق زیبا و غمگینم
دورادور
تاب این معجون کشنده را دارند
اگر آن روز خودم را نکشتم
دلیلش تنها یک لجبازی ساده بود
این شهر هردمبیل
ناگهان منظم شده بود
قطارها
سرِ وقت می‌رسیدند
و در اتوبوس
یک صندلی نصیبم شد

زندگی
خودش را
اشکال گوناگون خودش را
به من تعارف می‌کند
به من که وُسعم نمی‌رسد
کمی بخندم
عشق، برایم گران تمام می‌شود
.و خطوط چهره‌ی سعادت را از خاطر برده‌ام

خطوط را از یاد ببرم
بسیارند؛
خطوطی که از برابرت می‌گذرند
بسیارند؛
خطوطی که از میان تو می‌گذرند
و بسیارند
خطوطی که من یکی از آنها هستم
در زندان خطوط را دیدم
در حیاط زندان دیدمشان
در اتاق‌ها دیدمشان
بر دیوارها دیدمشان
و زمان را دیدم
که از انفرادی به هواخوری می‌رفت
خطوط گوناگون
با چهره‌های شکسته
و با سرنوشت و داستانشان
برای من
که شاعری رو به میان‌سالی هستم
سرگرمی‌های دلپذیری هستند
خطوط منقرض شده
و از یاد رفته را
بیشتر از آدم‌های از یاد رفته دوست دارم
خویشاوندی اساطیری‌شان با من
و تنهایی‌شان
شکلی دوستانه به آنها می‌دهد
و در دیدارشان
.لبخند به لب دارم

بسیارند؛
خطوطی که با درد کشیده می‌شوند
بسیارند؛
خطوطی که با خود روایتی غمگین دارند
و بسیارند؛
.خطوطی که همواره با من‌اند

خطوطی که بر پیشانیِ مادرم انداخته‌ام
دنبالم می‌کنند
گاهی در خیابان
بر شانه‌ام می‌زنند
و از برگشتن
و از به‌جا آوردنشان
می‌هراسم
می‌شناسمشان
و تک‌تکشان را به خاطر دارم
از میانِ تمامی خطوط
تنها
همین چند خطِ افتاده بر پیشانیِ آن زنِ غم‌زده است
که انگار
هرگز از خاطرم نمی‌روند


رضا اکوانیان




۱۳۹۴ اردیبهشت ۲۵, جمعه


مجموعه شعر:

زخم‌ها پا به پای من پیر می‌شوند

رضا اکوانیان

نشر ادبی الف

فروش آنلاین : (روی لینک زیر کلیک کنید)

۱۳۹۴ اردیبهشت ۱۸, جمعه

۱۳۹۳ اسفند ۲۲, جمعه

داستان - روزهای بدون تو


خانه پر است از آدم‌هایی که سرگرم کاری هستند، یکی بر صندلی کلاه به سر، دیگری پالتوی سیاه بلند بر تن دارد و بعضی ایستاده با نقابی بر صورت و چند نفری در رفت‌وآمد هستند. در گوشه‌ی انتهایی سایه­ی دو نفر که در تاریکی نشسته صورتشان پیدا نیست دیده می­شود، سایه­ها بی‌آنکه پلک بزنند مدام زیرچشمی به هم نگاه می‌کنند. مردی پشت میز نشسته چیزی می‌نویسد. گاهی خودکار را لای دندان‌هایش می‌برد با وسواس می­جود و چند لحظه یک­بار با گوشه‌ی پایین پیراهنش آن را خشک می‌کند. این رفتار را عمویم هم داشت ولی با دستمالی که از سفر با خود آورده بود خودکارش را خشک می‌کرد. لحظه‌ای با خودم گفتم شاید عمو باشد، خوب فکر کردم بعد گفتم نه اصلاً او که قیافه‌اش به این حرف‌ها نمی‌خورد، تازه من که چند سالی می­شود ندیدمش. دیده بودم بعضی آدم‌ها زود رنگ عوض می‌کنند تغییر می­کنند روی دیگرشان که رو می­شود جای خاطره‌های خوبی که از خود گذاشته­اند در ذهن دیگران علامت بی‌ریختی شبیه تعجب نفرت­انگیز می­کارند.

پیرزنی سیاه پوشیده بر تن بر صندلی چرخ‌دار نشسته گریه می‌کند، یاد کسی افتاده شاید زمانی دور دوستش داشته برای نبودنش اشک می­ریزد، مینایش خیس شده خواستم برایش دستمال ببرم، گفتم احمقانه است، نمی‌شناختمش، آشنا می‌زد. چند قدم جلو رفتم، دختربچه‌ای پشت سرش نشسته به کفش‌های نو و تمیزش نگاه می‌کند برمی­گردد می­گوید مامان­بزرگ پس بابا و مامان کجا هستند و کی می­آیند. چند نفر برمی­گردند دختر را نگاه می­کنند پسر جوان قدبلند با کفش و شلواری شبیه نظامی‌ها و کلاه سیاهی بر سر بین ما رد می­شود، نشد خوب ببینمش. صورتش مقابل چشم­هایم در سیاهی رفت و لحظه­ای بعد گم شد و باز چند دقیقه بعد پیدایش می­شد زیرچشمی نگاه می‌انداخت به مردی که پشت میز نشسته؛ نگاهم را سمت دختر چرخاندم، مرد خودکار را از دهانش بیرون کشید چیزی نوشت و مادربزرگ دختر را صدا زد بروند داخل، طوری که پسر متوجه نشود زیرچشمی مدام به مویش به صورتش نگاه می­کردم، آشنا می‌آمد، زیر لب چیزی می­گفت، نتوانستم از حرف‌هایش چیزی بفهمم. سرش را بلند کرد کلاه از سر برداشت، گفتم پیش‌تر جایی او را دیده‌ام یادم نمی‌آید. کی و کجا نمی­دانستم فقط آشنا می­آید، جعبه‌ای از جیبش بیرون می‌آورد می‌رود کنار بخاری می‌ایستد سیگاری روشن می‌کند، خاکش را به‌آرامی بر هیزم‌ها می‌تکاند. پارس سگی از بیرون شنیده می‌شود، دختر به هیچ‌کس توجهی ندارد، با دست کفش‌هایش را نوازش می‌کند خاک نشسته بر کف­شان را کنار می‌زند و کلماتی را با خود زمزمه می­کند.
باد می‌آید، می‌روم کنار پنجره می‌ایستم، نفسی عمیق می‌کشم، صدای آب شدن برف از چکه‌های منظم پشت پنجره شنیده می­شود، در سینه احساس درد می‌کنم. پسر جوان دستش را جلوی دهانش می‌گیرد خمیازه می‌کشد، به‌آرامی سرم را می‌چرخانم سمت چندنفری که روی صندلی‌ها نشسته‌اند؛ یک نخ سیگار پنجاه‌وهفت که پاکت خالی مچاله شده­اش را بر میز گذاشته­اند آتش کرده­اند دست‌به‌دست می­کنند، هر کس پکی می‌زند دست دیگری می‌دهد بعد یکی چیزی می­گوید با هم می‌خندند. درست است فقط یک نخ سیگار دارند ولی بیشتر از دیگران و حتی آن­ها که سیگار ندارند شاد و خوشحال هستند. حتی از من که در جیب پیراهنم یک پاکت بهمن کوچک دارم بیشتر خوشی می­کنند و به نظر راضی هستند. مرد خودکارش را لای موهایش فرو می‌کند، فکر می‌کنم او و پیرزن را جایی با هم دیده‌ام، همین چند سال پیش بود از شهر پدری‌ام بیرون آمدم اما هیچ‌کس را از آنجا درست به خاطر ندارم، نور کوچکی از شکاف لای در داخل می‌شود، پیرزن سرش را بلند می‌کند، بعضی‌ها سرشان به کار خودشان است، انگار به هم چیزی می‌گویند، نمی‌دانم چه فکری در سر دارند و کی قرار است تمام شود، سمت دیگر خانه تاریک‌تر شده تنها طرف ما هر لحظه نور بیشتری از شکاف در وارد می‌شود. صدای خنده‌ی آن‌ها که بر صندلی‌ نشسته‌اند بلندتر می‌شود، مرد خودکار را به میز می‌زند با چشمانی خشمگین به آن‌ها نگاه می‌کند، ترس برم داشته از سرما به خود می‌لرزم. می‌روم کنار پسر جوان می‌ایستم، دست‌هایم را بالای آتش شومینه می‌گیرم. پیرزن مَینایش را جمع می‌کند محکم می‌فشارد، اشک از مَینا چکه می‌کند می‌پاشد به کفش‌های دختر و دختر بلندبلند می­خندد. باد هوای سرد را از لای در و دودکش بخاری درون خانه می‌راند. سفیدی برف را می‌شود از پنجره دید. می‌شود دید که خیابان را پرکرده و مردم میان مه گم شده‌اند.
مرد نقابی به صورتم زده از پشت سر خودکار و چند برگ کاغذ دستم می‌دهد، رزومه را در چند سطر نوشتم، کم‌کم صفحه اول پر شد، هر چه می‌دانستم و نمی‌دانستم را نوشته بودم، فکرش را هم نمی‌کردم بعد از این همه سال دوباره اینجا ببینمش، از سرما به خود می‌لرزم؛ اولین بار سر کوچه روبروی کاروانسرا دیدمش. بعد از کلی سلام و احوال­پرسی و ماس­ماسک بازی شماره­اش را داد زنگ بزنم که دیروقت بود و با حواس­پرتی ناشی از بی­خوابی شماره­اش توی کوچه از دستم افتاد گم شد. در دستشویی کارم که تمام می‌شود چشمم می‌خورد به بسته‌های خالی قرص‌های خواب‌آور که سطل زباله کوچک توالت را پر کرده‌اند. ما چند نفر بودیم؟ نمی‌دانستم، حسابی گیج شده‌ام. سرم سنگین شده چشم­هایم پف کرده خوابم می­آید. دفعه آخر یک­راست داخل خانه آمده بود اما تنها نبود و این دفعه بیست سی نفر می­شدند.
یادم می‌آید چند پارچه سفید را از اتاق کناری من می‌کشیدند بیرون ببرند. دست‌هایم نزدیک سقف بود و میخ کوچکی پایم را قلقلک می‌داد، با خود می‌گفتم فقط دو صفحه مانده شاید کاغذ تمام کنند این­ها را هم بنویسم پرکنم تمام شود بروم بخوابم. حرف که می‌زد صدایش آشنا بود ولی مطمئن نبودم، کاری هم نمی‌شد کرد فقط از دور می‌توانستم به درختان پشت پنجره نگاه کنم. زوزه‌ی گرگی از خانه‌ی همسایه شنیده می‌شد. به دیوار روبرو نگاه کردم پر از گل‌های سرخ و بنفش بود، یادم می‌آید صبح زود بود. صبح شبی که با همسرم بازی می‌کردیم و فردایش آن‌ها هم آمدند نشانه­های بازی­مان را دیدند گفتند یا ما بازی یا هم همه‌چیز تعطیل. اول من چشم گذاشتم آن‌ها می‌گشتند بعد دوباره نوبت من شد چشم بگذارم پیدایم کنند! آشغال­ها را هم نگاه کردند همه‌چیز قایم‌­موشک را رعایت کرده باشند. بعد لیست امتیازها را مرحله‌به‌مرحله روی برگه­ای سفید نوشتند برای یادگاری که داشته باشند از من امضا و انگشت گرفتند آشغال­ها که در خانه بودند را هم برایمان بردند بیرون و با برتا میان خاطرات خوب من و همسرم قدم زدند و ما هم با دیدنش از خوشی زیاد اشک در چشم­هایمان حلقه زده بود و همسرم ماند و ما رفتیم. وقتی برای مسافرت سوار ماشین می­شدیم گفتند راحت دراز بکشم سرم را بگذارم پایین خودشان رانندگی می­کنند راحت باشم تا برسیم. چند دقیقه اول که رسیدیم گل­های زیادی با رنگ­های شاد که تا آن روز فقط در مدرسه یا اداره­ها دیده بودم در گلدان گذاشتند و زیر چشمم وقتی آن­ها را بو کردم بنفشه‌ها گل داده بودند. چند ساعت که گذشت وقتی از شادی زیاد هوش از سرم پریده بود و می­دانستند چقدر آب­خنک دوست دارم یک سطل آب یخ روی سرم خالی کردند گفتند حالا بروم تا صبح چشم بگذارم بخوابم. جز پتوی خاک گرفته­ی قدیمی تنها میخ بلندی در اتاق بود که فکر کردم گذاشته‌اند وقتی چشم می‌گذارم آن‌ها قایم شوند، اگر زیادی طول کشید نتوانستم پیدایشان کنم با آن سرگرم باشم تا خودشان بیایند بگویند پیدایت کردیم و حالا نوبت ما است قایم شویم و تو چشم بگذار امتیازها را بنویس بعد هم بگرد ما را پیدا کن و باز تا آخر وقت اداری بازی کنیم وقت بگذرد.
از پنجره کوچک اتاق از لای میله­های پشت شیشه بیرون را نگاه می‌کنم، از اینجا در اتاق آن بیرون همه‌چیز به نظر خوب می­آید. باران تندی می‌بارد و قدم زدن دونفره­مان را دست توی دست بدون چتر تصور می­کنم، در مسافرت در روزهای سخت بدون تو فکرش را که می‌کنم می‌بینم اولین بار بود آن شب بدون حلقه خوابیدم و تو هم خواب بد دیده بودی بیشتر حالم بد می­شود، دل‌تنگ‌تر می­شوم. برمی‌گردم پشت سرم را نگاه کنم، می­گوید سربازهای بیچاره چند ماه یک‌بار مرخصی می‌روند و قول داده اگر صفحه آخر را هر امتیازی خودش می­گوید ننویسم همسرم را می‌آورد چشم بگذارد جلوی خودم سربازها پیدایش کنند بعد من بروم اتاق سربازها دنبالش بگردم اگر هنوز آنجا بود پیدایش کنم حلقه­ام را دوباره بگیرم ببوسمش دور انگشت یکی شدنمان بکشم، نفس بکشم، گریه نکنم، گریه نکند، تنها نباشد، تنها نباشم و سربازها بی­خیال بی‌بی دل من بروند سراغ بی‌بی باقی دست­ها با آن­ها بازی کنند یا صبر کنند بعد از چند ماه به مرخصی بروند تشکیل خانواده بدهند.
این­ها را که گفت تمام شد. همه‌چیز تمام شد، بروم بخوابم، پای برگه‌ها را انگشت بزنم بروم بخوابم. هوا روشن شده، شکمم به قاروقور افتاده خوابم نمی‌برد. از زیر در به دو نفری که گوشه‌ی اتاق، روبروی هم نشسته‌اند نگاه می‌کنم، اولی وزیر را حرکت می‌دهد دومی که صورتش بی­شباهت به عمو نیست پیاده را و سومین نفر پیرمردی که اصلاً شبیه آن­ها نیست و صورت و کت‌وشلوار رنگ و رو رفته­اش شبیه سبزی‌فروش محله­مان است اول برای آن­ها چای می­برد بعد سمت در اتاق من می­آید ظرف غذا را که چند روز نخورده پس می­دادم از زیر در حرکت می­دهد طرف من و وقتی می­گویم نمی­خورم و چند بار دلیلش را می­گویم و امیدوارم فهمیده باشد در را کامل باز می­کند روبرویم می­ایستد فکر می­کنم می­خواهد بازی کنیم می­روم چشم می­گذارم می­گوید بیا اشکالی ندارد نگاه کنی بیا نمی­خواهیم بازی کنیم و نگاهش می­کنم با تعجب نگاهم می­کند می‌گوید نمی­خورم خشکه چیه؟ نمی­خورم تره چیه بچه! من که نمی­فهمم انگار حالت خوش نیست بنشین غذا بخور، فردا پس‌فردا زخم معده می­گیری­ها، از من گفتن، خودتو بدبخت نکن» بعد برمی‌گردد در را پشت سرش می­بندد می­رود. به حرف­هایش فکر می­کنم به همه‌چیز فقط می­خندم و با هر لبخند اشک می­ریزم. هر شعری در خاطرم هست می‌خوانم. حتی بعضی شعرها را مثل نازلی چند بار می‌خوانم، به ماریا که می‌رسم فکر می‌کنم به تو که روی تخت بیمارستان، درد که داشتی فقط با صدای من وقتی می‌خواندمش آرام می‌شدی و فکر می­کردم به مادرم که نمی­داند پسرش سخت­ترین مریضی دنیا را داشت و میان بیشترین بازی­های کثیف دنیا، دنیا آمده بود.

از مسکن کاری برنمی‌آید. بااینکه سه روز و سه شب باران باریده هوا پر شده از مه و تا چشم کار می‌کند چیزی جز سفیدی زمین و آسمان و آدم‌هایی که خود را به خواب زده یا خوابند و یک­بار هم شده دوست ندارند بیدار شوند نمی‌بینم. به نظر همه‌چیز را آماده کرده‌اند، مردی که پالتویی بلند به تن پوشیده شاخه گل و پوشه­ی قرمزی را روی میز می‌گذارد. نگاهی معنادار به من می‌اندازد و روی صندلی کنار در می‌نشیند. حرفی نمی‌زنم. اتاق پرشده از آدم‌هایی که نگاهم می‌کنند. به کسی که پشت سرش ایستاده و حاجی صدایش می­زند می­گوید این گل همان گلی است که این آقا کاشته و این پوشه امتیازهایی است که هر دو طرفمان در بازی به دست آورده­ایم. می­گوید از امتیازها واضح است که ما بردیم و حقوق بشر کشک است. پالتویش را مرتب می­کند با هم می­خندند. آدم‌ها همه‌چیز را آماده کرده‌اند و هیچ‌چیز سر جای خودش نیست. دوباره برمی‌گردم. به تخت خواب تازه­ی شپش زده در خانه­ی جدید نگاه می‌کنم، فکر می‌کنم به شمارش روزها دیوار را خط‌خطی می­کنم، فکر می‌کنم به تو به خودم به بال مینای خیس مادرم به مِه که فاصله‌ی ما را از خانه تا چند کیلومتر برف و درخت پرکرده است؛ به دست‌ها که از هم جدایمان کردند؛ به دست‌ها که وقتی از هم جدایمان می­کردند با بوسه برای هم تکان دادیم. فکر می‌کنم همین دیروز بود آن‌قدر خندیدی که گریه‌ام گرفت. سرم را بلند می‌کنم. هیچ‌کس نیست. در تنهایی، در روزهای سخت بدون تو چشم‌هایم را روی هم می‌گذارم شاید کسی صدایم بزند. می­گویم باید منتظر باشم. منتظر می‌مانم. شاید بخوابم. شاید. شاید در خانه بیدار شوم. بدون تنهایی. امیر، رضا، احمد، نسیم و خیلی از بچه­ها که خاکی شده­اند صدایم می­زنند می­گویند تو هم رفته­ای، تو هم از ترس آن­ها که می­خواستند ما برای هم زندگی نکنیم رفته‌ای و نیستی. می­گویند بیا بازی. بیا با هم چشم می­گذاریم یکی بیاید پیدایمان کند. در تنهایی در اتاق سرد کنار پنجره نشسته­ام. هیچ‌چیز سر جای خودش نیست و امنیت بی‌اینکه هیچ کاری خلاف بازی کرده باشم تنها یک کلمه است که نقاب بر صورت دارد و در خواب­ و بیداری همیشه دوست دارد با کسی بازی کند. خانه پر است از تو که نیستی و در روزهای بدون تو همه جای ایران زندان من است.

رضا اکوانیان